SŁUCZEWSKI Konstantin K o n s t a n t i n o w i c z, ur. 26 VII (7 VIII) 1837 Petersburg, zm. 25 IX (8 X) 1904 Petersburg, poeta i prozaik. Do 1855 kształcił się w I Korpusie Kadetów. Po odbyciu służby wojskowej podał się do dymisji i wyjechał za granicę. Uczestniczył w wykładach na Sorbonie i na uniwersytetach w Berlinie, Lipsku i Heidelbergu, gdzie uzyskał stopień doktora filozofii. Do Rosji wrócił w 1866 i podjął pracę w komitecie cenzury, później w Ministerstwie Majątków Państwowych. Pierwsze wiersze ogłosił w 1857; od 1860 drukował swe utwory w piśmie "Sowriemiennik". Wokół jego poezji, której zarzucano oderwanie od życia (N. Dobrolubow, W. Kuroczkin), rozgorzała ostra polemika. Poeta zamilkł wtedy na kilkanaście lat, twórczość swą wznowił w latach 70. W poezji roś. S. był zdecydowanym przedstawicielem "czystej sztuki", kontynuatorem liryki filozoficznej w stylu E Tiutczewa. Symboliści rosyjscy uważali go za swego prekursora. W liryce swej S. wyrażał głęboką zadumę nad losem człowieka i wiecznymi przeciwieństwami życia - między intelektem a uczuciem, wiarą a niewiarą, między tym, co idealne i wzniosłe, a tym, co trywialne i przyziemne. Na filozoficznych koncepcjach S. w dużej mierze zaważyły myśli i poszukiwania F. Dostojewskiego. Lirykę okresu dojrzałej twórczości (1880-90) poeta ujął w cykle: Dumy (Rozmyślania), Mgnowienija (Chwile) i Miefistofiel (Mefistofeles). S. próbował też sił w prozie obyczajowej: Wirtuozy (1882, Wirtuozi), Oko za oko (1887, Oko za oko) i fantastycznej: Profiessor biessmiertija (1892, Profesor nieśmiertelności), ale bez większego powodzenia.
